Bankom należy się wynagrodzenie za korzystanie z kapitału po unieważnieniu umowy frankowej? Dziś poznamy odpowiedź! WYROK III CZP 6/21
7 maja 2021 roku poznamy odpowiedź na pytanie, które od wielu miesięcy nurtuje frankowiczów- czy bankom należy się wynagrodzenie za korzystanie z kapitału po ustaleniu nieważności umowy kredytu frankowego. To właśnie tego dnia, Sąd Najwyższy w składzie 7 sędziów (stary skład sędziowski) na posiedzeniu niejawnym, wyda orzeczenie ws. III CZP 6/21. CZEKAMY!
Jak pokazują statystyki statystyki blisko 75 procent wszystkich wyroków wydanych w I kwartale 2021 roku dotyczyło ustalenia nieważności umowy frankowej. Pozostałe 25 procent to tzw. odfrankowienia. Po wydaniu uchwały ws. III CZP 11/20 stało się jasne, iż w wyniku uznania umowy za nieważną powstają dwa niezależne świadczenia- strony muszą sobie zwrócić to co sobie świadczyły. Kredytobiorca musi oddać kwotę kapitał a bank wpłacone raty, odsetki i inne koszty.
Bank uważają jednak, iż oprócz powyższego należy im się również wynagrodzenie za korzystanie z kapitału.
Ze stanowiskiem tym nie zgadzamy się my- prawnicy reprezentujący kredytobiorców w sprawach frankowych, nie zgadza się polski rząd, prokurator generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Rzecznik Finansowy.
Dlatego też, aby ukrócić dewagacje w tym przedmiocie Rzecznik Finansowy pyta Sąd Najwyższy:
„Czy w przypadku: a) stwierdzenia przez sąd nieważności umowy kredytu denominowanego lub indeksowanego w walucie obcej lub b) uznania za niedozwolone postanowień umownych przewidujących indeksację kredytu do waluty obcej, gdzie po usunięciu z niej postanowień niedozwolonych umowa kredytu nie może być dalej wykonywana, stronom umowy przyslugują roszczenia, o których mowa w przepisie art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c.?” W przypadku odpowiedzi pozytywnej na powyższe pytanie: „Czy świadczenia nienależne stron powstają w wyniku: a) odpadnięcia podstawy prawnej (conditio causa finita), czy też b) nieważności czynności prawnej zobowiązującej do świadczenia (conditio sine causa)?”
III CZP 6/21
Pytania te są kluczowe dla wszystkich kredytobiorców frankowych. Banki bowiem po przegranym procesie z frankowiczami, rozpoczęły składanie pozwów o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału.
Zagadnienia wynagrodzenia za korzystanie z kapitału nie rozstrzygnął niestety TSUE. W wyroku z dnia 29 kwietnia 2021 roku nie wypowiedział się w tej kwestii.
Polski Sąd Najwyższy do tej pory również nie zajął jednoznacznego stanowiska. W wyroku z dnia 11 grudnia 2019 roku (sygn. V CSK 382/18), stwierdził jednak, że dotychczasowe orzecznictwo TSUE nie wyklucza prawa do wynagrodzenia za korzystanie z kapitału przy nieważnej umowie.
Kolejnym ważnym zagadnieniem jest to od kiedy liczyć moment przedawnienia, czy od odpadnięcia podstawy prawnej czy też nieważności czynności prawnej zobowiązującej do świadczenia. Rzecznik Finansowy stawia sprawę jasno: cel ochrony konsumenta w najszerszym zakresie realizuje wyłącznie conditio sine. Roszczenia konsumenta przedawniają się w terminie dziesięciu lat, a roszczenia banku w terminie trzech lat… Należy pamiętać jednak, iż Sąd zawsze jest uprawniony do uwzględniania zarzutu nadużycia prawa.
Czekamy na wyrok III CZP 6/21 z niecierpliwości- zaraz po nim zapraszamy na gorący komentarz naszych ekspertów.
Kancelaria CNO świadczy usługi prawne m.in. w zakresie spraw frankowych.
e-mail: d.ostaszewski@legal.pl,
telefon: 511-030-795
